Ergens hoog in de bergen stromen kleine beekjes smeltwater naar een lager gelegen punt. Er drijven takjes in mee en bladeren…. een verdwaald stukje zilverpapier en waarschijnlijk nog ander menselijk afval…… Op gegeven moment gaan de stroompjes op in een steeds bredere rivier…. De rivier heeft in haar lange leven een bedding gevonden en schuurt nog dagelijks met veel geraas soms, langs grote rotsblokken naar nog lager gelegen gebieden. Op haar weg naar de zee krijgt ze van alles mee… Soms verleggen mensenhanden haar oevers, de rivier stroomt hoe dan ook verder…… Fabrieken lozen hun afvalwater, de rivier stroomt door….. Mensen legen hun afvalbak boven het wateroppervlak en de rivier stroomt verder….. alles accepterend, zonder verzet.
De rivier heeft geen keuze, mensen wel…… Zonder verzet aanvaarden wat ís, dat kunnen we leren van de rivieren!