Emoties stromen door me heen deze morgen. Gisteravond nam ik ze ook al waar. Ik zoek hun namen en de aanleiding voor hun manifestatie. ‘Mere recognition’, noemen de Engelsen de kunst om emotionele golven (en gedachten en lichamelijke gewaarwordingen evenzeer) te observeren, zonder er over te gaan denken. 

Denken over sterke emotionele stromingen levert een boel lawaai op. Een leger van innerlijke commentatoren beargumenteert wie mogelijke schuldigen zijn; beredeneert het gelijk; beoordeelt het recht dat ‘ik’ heb om te voelen wat ik voel en te denken wat ik denk; enzovoort en zo verder. Al dat lawaai is als een sterke wind die de golven in de emotionele stroom op zwiept en de doorstroming vertraagt zodat de emoties langer aanhouden.

Ik noem de gevoelens van deze ochtend en herken ergernis, boosheid, verbijstering, rusteloosheid en moedeloosheid, met name als ik voor de zoveelste keer met de verkeerde berekening van de belastingdienst aan de slag ben. Er zijn ook stromen die ik nog niet weet te benoemen en herkennen. Die geef ik daarom een bestaansrecht zonder naam en observeer hoe ze opkomen, er zijn en weer wegvloeien. 

Zonder weerstand in het leven staan is nog een vorm van koorddansen voor mij en daar hoor bij dat ik af en toe gillend naar beneden val. Oefening baart kunst, denk ik, terwijl ik over mijn zere botten wrijf……