Het is voorjaarsvakantie. In de straat staan bossen sneeuwklokjes vrolijk te klingelen. Zouden ze geluid maken als ze open zijn en in de wind bewegen? vraag ik aan Anna en Eva. Zij weten het niet, we voelen wel alle drie hoe vrolijk ze eruit zien als ze zo voluit openbloeien.
Anna en Eva zijn mijn kleindochters en voor het eerst in maanden logeren ze weer eens wat langer hier. Vier nachten en vier dagen zijn we samen, genoeg tijd om iets nieuws te doen. Samen bekijken we een video van Thich Nhat Hanh die een lezing geeft voor kinderen in Canada over hoe je de bel kunt uitnodigen.
Hij zit op de rand van het podium en begint te vertellen over een droom van een paar jaar geleden. In die droom wordt hij gevraagd om een lezing te houden voor een hele grote groep mensen en een heel beroemde professor in de muziek. Hij schrikt want muziek heeft hij niet gestudeerd.
Totdat hij een kleine klankschaal voelt in zijn jaszak en zich realiseert dat hij in als jonge monnik van 16 eigenlijk al heel vaak muzieklessen had gevolgd. Plotseling beseft hij dat het wel mogelijk is om de mensen iets te leren over muziek want de bel uitnodigen dat kan deze oude monnik na zoveel jaren hartstikke goed. Op dat moment ontwaakt hij en weet hij dat het een droom was.

Na dit verhaal onderwijst de zenleraar de kinderen – en de grote mensen die meeluisteren – over hoe je de bel kunt uitnodigen. “Om een goede belmeester te zijn moet je innerlijke ruimte en vrede voelen”, zegt en hij laat zien en horen hoe de bel wakker wordt gemaakt met een halve toon. Die toon krijg je als je de uitnodiger – het stokje dat bij de bel hoort – zacht op de rand tikt. We spreken niet van de bel ‘aanslaan’ omdat ‘uitnodigen’ veel vriendelijker klinkt, minder agressief.
Thich Nhat Hanh vertelt hoeveel keer je tussen de klanken kunt ademen zodat ook de volwassenen voldoende ruimte hebben om rustig te worden vanbinnen en tekent dat ook met kleine en grote rondjes op een whiteboard.
Hij raadt de kinderen aan om thuis ook een klankschaaltje neer te zetten en die uit te nodigen als je ouders boos of verdrietig zijn of als je zelf last hebt van sterke emoties.

Onze Eva heeft de uitleg  goed begrepen. Voor het eten nodigen de kinderen nu om de beurt de bel uit en ze blijken behoorlijk goede belmeesters. Maar voor Eva krijgt de bel tijdens deze logeerpartij een grotere betekenis!
Als ze iets voor mij uit de badkamer gaat halen, drukt ze per ongeluk op de verkeerde lichtknop. In plaats van licht, begint er een afzuiger te razen. Met dikke tranen over haar wangetjes komt ze de trap af….. ze kan niet praten want ze is boos op zichzelf. “Oompje, mag ik de bel uitnodigen?” hakkelt ze, “dan kan ik kalmeren.” Ze gaat in kleermakerszit voor de bel zitten en concentreert zich. De bel klinkt prachtig en ze ademt tussendoor heel aandachtig 3 keer. Anna en ik stoppen ook met onze bezigheden en volgen onze eigen ademhaling. Dan staat Eva op en vertelt me wat er is gebeurd. “Dat gebeurt”, zeg ik, “en wat slim dat je de bel gebruikt om je rustig te voelen!” Ze knuffelt me en gaat rustig verder met het breien van haar sjaal.

 (eerder gepubliceerd in Klankschaal nr 42, voorjaar 2014 (uitgave van de stichting Leven in aandacht)