In mijn dagelijks leven maak ik gretig gebruik van ‘bellen van aandacht’, in allerhande vormen. De klok aan de muur thuis, slaat elk heel en elk half uur – dat is één – en op de computer is de mindfulness bell geïnstalleerd, die op een willekeurig moment een mooie klank voorbrengt – twee. Dan zijn er de grote en de kleine klankschaal en een belletje van oude auto onderdelen uit Vietnam die hun geluid alleen op uitnodiging ten gehore brengen = vijf.
De klok van de naburige kerk slaat op het hele en het halve uur en op de kwartieren speelt het carillon een liedje. Als de telefoon gaat of er aan de deur gebeld wordt, gebruik ik die geluiden en af en toe herinnert de agenda van mijn mobiel me een aantal keren per dag aan mijn behoefte aan een adempauze.

Want dat is wat al deze ‘bellen’ me bieden: een adempauze.  Ik leg wat ik doe neer, richt mijn aandacht op mijn ademhaling en volg die tot onder de navel…. in luttele seconden hervind ik mijzelf en ontspant zich mijn hele wezen . De stem wordt als vanzelf zachter, iets trager ook en de woorden worden met meer zorg gekozen.
Lichaam en geest zijn – voor dit moment in ieder geval – met elkaar verenigd.

Als leerkracht sta ik graag voor de klas; achter het bureau vind je me eigenlijk alleen wanneer er een filmpje/les op het digibord geplaatst moet worden. Wanneer ik voor de groep ga staan, besteed ik aandacht aan mijn houding. Ik plaats mijn voeten een beetje uit elkaar en ben me bewust van mijn voetzolen op de grond. In de koudere maanden draag ik vaak ook nog hoge wandelschoenen waardoor mijn houding  de stevigheid van een berg krijgt en zowel naar binnen als naar buiten, soliditeit uitstraalt.Op hetzelfde moment dat ik me bewust ben van mijn in- en uitademing of van mijn voeten op de grond, et cetera, weet ik wat er gaande is en hoe ik daarop kan reageren.

Neem dat moment, afgelopen woensdag, dat één van de jongens tijdens de rekenles gefrustreerd raakt en de les verstoord. Hij protesteert luidkeels tegen de gedachte dat hij een fout heeft gemaakt. Zijn faalangst overweldigt hem zo, dat hij mijn woorden hem niet bereiken en hij blijft door de klas roepen. Lesgeven is onmogelijk, tijd om te handelen. Ik ben me bewust van waar ik sta en volg mijn ademhaling. Ik praat rustig met hem en bereik hem niet. Dan neem ik hem mee naar de gang om daar te kalmeren. Zijn innerlijke onrust is sterk en hij dreigt met weglopen. Vertrouwend op mijn intuïtie negeer ik deze boodschap, keer terug naar de groep en hervat de les. Ik weet dat hij tot rust zal komen en in de buurt zal blijven.

In die split second dat ik me bewust word van mijn ademhaling, is mijn ‘geest’ zo helder als het oppervlak van een meertje op een windstille dag; een spiegel die weerkaatst wat er is, in mij en om me heen. Wanneer ik te veel in beslag genomen word door een niet sluitende planning of me laat meevoeren op de golven van mijn gevoelens en emoties, ben ik niet bij machte om naar mijn intuïtie te luisteren. Dan ervaar ik alleen de irritatie die het gedrag van dit angstige kind in me wakker maakt en stapel de frustratie van allerlei andere vermeende ongunstige omstandigheden daar nog eens bovenop. Mijn stem klinkt te luid en het hoeft geen betoog dat de manier waarop ik de jongen op die momenten benader een stuk minder aangenaam is, voor hem én voor mij!

Door me veelvuldig te oefenen in het stoppen bij één van de bellen van aandacht wordt het een steeds krachtiger ‘gewoonte’ om terug te keren naar het hier en nu.  Zo’n bel van aandacht verfrist mijn hele wezen en maakt de innerlijke ruimte weidser, breder en dieper. Vanuit die ruimte weet ik intuïtief wat een gepaste en effectieve reactie is en handel ik vanuit mijn innerlijke waarden.

Zenmeester Thich Nhat Hanh schreef een kiezelsteenmeditatie waarin de kwaliteiten van frisheid, stevigheid/soliditeit, vrede/kalmte en vrijheid/bevrijding gesymboliseerd worden door een bloem, een berg, stilstaand water en ruimte. Je gebruikt vier (kiezel)stenen en volgt je ademhaling terwijl je 3 x zacht voor jezelf zegt: “Inademend zie ik mezelf als een bloem, uitademend voel ik me fris” en zo voort.
Binnen een paar minuten ben je fris, stevig, vrij en vredig en bezie je de situatie met andere ogen.